licha?... o tej porze... panie Cedzyna...
Stefan Żeromski mgnienia powieki. Oczy jej, błękitne jak w dzień letni dalekie lasy, stawały się z nagła ciemnymi i nabierały siły ognia, na obraz płomieni prędko wybuchających. Wtedy przez krótkie chwile iskrzył
kto z Galicji? - Panów Cedry i Olbromskiego... Krzysztof, czerwony jak burak, wstał ze swego krzesła. Rafał poszedł za jego przykładem. - Koledzy! -mówił komendant-ci młodzieńcy przekradają się do
Cytat
atak tego szarego jajka z mnóstwem pazurów, dziobów, haków tak przeraził dziewoję, iż z wrzaskiem przewyższającym okrzyki perlicy rzuciła się do ucieczki. Nogi, ręce, sznurowadła, paski od swetra,
pewnością konieczne. Proces już się zaczynał, musiał się temu przeciwstawić, to pierwsze przesłuchanie powinno być ostatnim. Stał jeszcze zamyślony przy aparacie, gdy usłyszał za sobą glos
Cytat
pniów strupieszałych z zielonymi głowami. Ani jeden wietrzyk nie dotknął wody, ani jeden powiew nie udźwignął schylonych mieczów tataraku. Chwilami lustrzaną toń rozdzierały ostre skrzele grzbietowe
wiatr... Wszyscy uroczyście milczeli, tylko Franuś głośno stękał. - Żeby tak na mnie padło - nno! - zaczął mówić basowym szeptem najmłodszy z rezydentów patrząc na kolegę, jakby tylko do niego