nie wiedzieć czemu, nie może jej dosięgnąć. Zanurza wreszcie ręce po
Stefan Żeromski Leni, nachylił się przez jej ramię i spytał: - Kto to jest ten człowiek? Leni objęła K. jedną ręką, drugą rozkłócała zupę, przyciągnęła go przed siebie i powiedziała: - To jest
wyrzucić... - wyszeptał Rafał z uśmiechem krwawego szyderstwa. - To jest moje dotychczasowe życie. Tylko ja sam mogę je odtrącić... Wstał od stołu i wyszedł na dwór. Obszedłszy karczmisko dookoła,
Cytat
niemowy, chciały z siebie wydrzeć choćby jeden dźwięk, jedną nazwę, jedno imię, a tylko głębokie westchnienie, do stworzenia sylaby niezdolne, zawierające w sobie całkowite czucie - wyrywało się ku
można robić furorę, ale nie tutaj. Jedziemy do krawca i do szewca. - Nie, stanowczo! W tej chwili jest to niemożliwe... - Jak chcesz, ale... jak cię widzą, tak cię piszą. Przecie to my w Krakowie
Cytat
rześki i zdrów, silny rzeczywiście jak andaluzyjski rumak. Z rozkoszą myślał o przygodach, które go czekają jutro, pojutrze, nim się do Tortozy przedostać potrafi. Wszedł Wyganowski. Już we drzwiach
Koledzy schodzili się u jednego ze współpróżniaków i, niby to w wielkiej tajemnicy, śpiewali najbardziej znane i najbardziej oklepane pieśni rosyjskie. Po śpiewach następowały karty. Ten i ów kochał