wściekłego gniewu.
Stefan Żeromski Boże... Ten płynie! Krzyś, bądź gotów... W sąsiednim pokoju dała się słyszeć głośniejsza rozmowa i przyjaciele zaczęli znowu powtarzać swe pensa. Krzyś posmutniał. Dolna warga jego ślicznych ust
patrzał i patrzał w leżącego trupa. Z nagła zatrząsł się cały i począł łkać jak dziecko. Głowa jego padła do nóg zabitego, ręce kurczem objęły mokre, staplane buty. Począł w boleści skomleć i
Cytat
robił w ciągu całego dnia? - spytał adwokat. - Zamknęłam go - powiedziała Leni - aby mi w robocie nie przeszkadzał, do pokoju służącej, gdzie zwykle przebywa. Przez szparę mogłam od czasu do
żeby odsłonić roboty Francuzów i kulami spędzać zatrudnionych chłopów. Krzysztof porzucił konia i wyprawy, aczkolwiek nie zmienił uniformu ani nie przestał należeć do swego pułku. Siedział teraz w
Cytat
zmieszała się widocznie, przeprosiła, cofnęła się i nadzwyczaj ostrożnie zamknęła drzwi za sobą. K. zdołał zaledwie jeszcze powiedzieć: - Ależ proszę wejść. I oto stał ze swoimi papierami na
próżnych krzesłach, w wąskich, skromnie przepysznych kanapkach, tęskniąc za uwielbieniem tyle nocy i dni. Kiedy niekiedy dostrzegał w ogromnych lustrach swą postać w wyszarzanym ubraniu z