Stefan Żeromski sła ze ziemie taka mgła gęsta, brzyćka, z takim pukem-to cie tak przejmo, coś zębami piknie kłapał jako wilk. A na raniu, lemze malućko namieniało na świtanie, hybaj! we wode, w młacysko! A nie wykluczone, że może miano rozkaz aresztować jakiegoś malarza pokojowego, który równie jak i ja jest niewinny, dość że wybrano mnie. Dwóch ordynarnych strażników zajęło sąsiedni pokój. Nawet gdybym