inżyniera, wyręcz starego ojca. Za darmo ci będę zwoził tytuń i
Stefan Żeromski zachodni darł jednolite sklepienie burych chmur na płyty tytaniczne, kładł jedną na drugiej warstwami, tworząc z ich krawędzi jakby wywrócone schody, od krańca widnokręgu do bezkształtnej głębiny
Jakub ma być zburzony? - Kto waści wzywał do mnie? - Nikt mnie nie wzywał. - A wiec?... - Przychodzę zapytać się... - Pal! -- rzekł Sokolnicki odtrącając natręta. Nim komenda została powtórzona,
Cytat
przejścia, gdzie w zagłębieniu stało posępne i złowieszcze jezioro - Todtensee. Ostatnie już, niemal poziome promienie słońca ślizgały się na grzbietach jego fal, rozchwianych przez łagodne podmuchy
Grudki zbitego śniegu, wyrzucane kopytami koni przelatywały koło uszu doktora. Nie wiedzieć czemu chciało mu się stanąć na saniach i wołać po chłopsku, z całych sił w ten głuchy, niemy, nieskończony
Cytat
zaczęli rozsuwać kompanie, zajmować przestrzeń już zdobytą i tym porządkiem osaczać Austriaków półkolem, niby włokiem, którego matnię stanowił oddział Gudina. Promienie słońca coraz natarczywiej i
wzgórzami czarnymi. W głębinie niebios roznieciła się gwiazda wieczorna, płonie drżąc i ciska w poprzek mroków ubogie swoje światełko. Franz Kafka - Proces Rozdział I - Aresztowanie - Rozmowa z