rubli. W roku następnym dwieście rubli. Potem dwieście pięćdziesiąt
Stefan Żeromski zdaje, jego obowiązkiem było tylko odprawić tego człowieka, i rzeczywiście wielu komentatorów pisma dziwi się, że odźwierny w ogóle uczynił tę aluzję, gdyż zdaje się on lubić dokładność i surowo
Chwilami wlokły się w pamięci widoki straszne, nieznośne, odpychające. Tuż obok stanęły myśli dopiero zbudzone w głowie pod wpływem pism przeczytanych na bruku paryskim, rozmów i widoków nowych,
Cytat
ziewała siedmnaście razy grubo i trzy w wiolinie. - Rafuś! czemu nie jesz? - wołał rzucając się z nożem i widelcem na ulubione potrawy. - Zlituj się, nie zwlekaj, bo ja za nic nie ręczę. Mogę zjeść
na ogół większą od syna przemyślnością, znalazł tegoż jeszcze dnia pomieszczenie w izbie pewnego krawca, mówiącego jeszcze coś niecoś po polski, gdyż onego czasu był "rodem z Warszawy". Ten to
Cytat
szczycie kultury już tego nikt nie mógł pojąć, nikt nawet marzeniem ogarnąć bajecznego świata, który przeszedł niby cień i zstąpił do grobu. To też we łzach pana Opadzkiego wyrażała się niezmierna
jak wąż: można nią było zawrócić na stole. Umiała pląsać w miejscu, wolno i lekko, iść do ręki jak pieszczone dziecko, ale umiała również wydrzeć z rąk cugle perskiego munsztuka, z rozwartym