któż to wie? Nigdy przecie jazda saniami przez puste pola nie
Stefan Żeromski pociągnęła cugle konia i jakiś rozkaz padł z ust. Wstrzymał się Cesarz. Podniósł oczy. Patrzy w pułk. Widzi każdą twarz, przechodzi kolejno jedną po drugiej. Spotkał wlepione w siebie oczy
matki-gałęzi, pełnego słodyczy soków, o burzach wiosny, co nad młodym liściem przeleciały, w kościste turnie trzaskając ogniami piorunów, o halnych wiatrach, wydzierających z łona gór przepiękne
Cytat
wykrzykiwali mówcy wiecowi, trafiało mu do przekonania, było jakby wyjęte z jego wnętrza, wyrwane z jego głowy. To była właśnie esencja rzeczy. Gdy wracał do domu, powtarzał matce wszystko od a do
pana barona Margelika, z życzeniem asystowania przy wjeździe jegomości pana hołdowniczego, księcia Auersperga. - Najprzedniejsze obywatelstwo, mówisz waszmość? Patrzajcież! - Tak jest. Nie wszyscy
Cytat
rozwidniony tylko przez płomyk latarni daleko umieszczonej. Mimo woli Rafał zapinał swój czarny frak na wszystkie guziki i przyciskał do boku kapelusz. Napotkane drzwi otworzyły się. Książę
lekarstwo! Pan przecie tańczy? - Owszem tańczę. - W takim razie jest nowy tancerz! Doskonale! - Nie wiem, kiedy jest ten bal. Nie wiem, czy będę mógł być na nim. - Czaruś! mój drogi, porzuć no ten