narożny utrzymywał. W latach pacholęcych bawił się mały Teoś wraz z
Stefan Żeromski moją siostrzeniczkę, tę Wandzię, biedactwo, co ją państwo byli łaskawi zabrać na zabawę do Odolan - żeby zaniosła tackę do pokoju i żeby podała pannie Karusi, bo sama poszłam zamknąć śpiżarkę.
jego duszy. Zaszlochał, głucho załkał na piersiach syna. Młody utulił go w ramionach. Podparł go i ugłaskał drżącymi rękoma. - Gdzie się spotkamy? - spytał szybko Cezary. - W nocy tu przyjdę. Będę
Cytat
dziedzina jego zasępionych konarów, gałęzi, prętów i liści rozepchnęła knieję brzóz, sokór, brzostów, topól i lip. Oczy ze czcią i pokorą spoczywały na jego pniu, bulwach, gnatach, sękach, jakichś
przecież przyrzekł być jej we wszystkim uległy. Listy nie wróciły, ale nie nastąpiła żadna odpowiedź. W niedzielę natomiast nadszedł oczekiwany znak, nie pozostawiający żadnej wątpliwości. Zaraz
Cytat
rozpoznać jego kroki, gdy już z daleka nadchodził, rżała z cicha, radośnie, gdy się zbliżał, a biła nogami, kiedy się oddalał. Panicz pieścił ją, karmił, pielęgnował, sam czesał zgrzebłem, sam poił
wielmożnego pana, jako do zwierzchności gruntowej, jestem. - Do mnie? Na komisją? - Tak jest. - A w jakiejże sprawie, jeśli łaska? - Spraw bardzo wiele. - Nawet bardzo wiele. To ciekawe... - Czy