Stefan Żeromski żyły, suche ścięgna i mięśnie, była ubarwiona miękką aksamitną siercią. Biała grzywa, obfita, bujna i wzdęta, burzyła się, a nie strzyżony nigdy ogon świetnie od tułowia odsadzał. A ruchy! Wiła się przeciw własnemu pałaszowi służyć. Biję się z samym sobą, wojuję ze swoim własnym rozumem. Sto tysięcy razy szedłem oślep na zginienie, żeby raz nie być już podłym ludzkim pachołkiem... To mię