się wygiął i wyćiągnął ku brodzie, oczy nakryły dolnymi powiekami.
Stefan Żeromski munduru nie było. Szpadę tylko ze srebrnym feldcechem, zdjętą znad łóżka, położono mu u boku, a mały portret dowódcy na piersiach. Dwoma wytartymi miedziakami przyciśnięto oczy... Książę Gintułt
stojącego na barbecie, ujrzano kanoniera austriackiego, jak młotem wbijał ogromny bretnal w zapał, a za chwilę począł bić stemplem wewnątrz kanału w celu zagięcia szpica bretnala i zagwożdżenia
Cytat
zakomunikował rozkazy generała, jakiś oficer pociągnął go za połę i wskazując księcia mówił: - Czy nic mógłbyś, panie adiutancie, zabrać ze sobą tego Don Kichota? - Równie dobrze waćpan możesz go
przekształcone na artyleryjskie mundury. Cenne to były mundury! W każdym z nich zaszyte były umiejętnie rulony dukatów. W zanadrzu mieli weneckie sztylety i małą palną broń na wypadek. Za to modne
Cytat
dziedziniec, obskoczyły go psy, olbrzymie brytany i kundle włochate, mokre, pospuszczane z łańcuchów. Skakały mu na piersi, łasząc się, lizały ręce. Odpędził całą gromadę precz od siebie i, już
zakonnych, w białe z zewnątrz załamanie kornetów, okryte ciemnym suknem... Na piersiach złożone ręce. Oczy nieruchome... Bolesne, starcze, żółte twarze, jakoby widm zza świata... Wstał ze swego
