połowę siebie, jak oddartą i niezmiernie daleko uwięzioną połowę
Stefan Żeromski pozbawieni władzy chlubią się tym wszystkim, co rozpowiadali. Dawało to sposobność do niezrównanych dowcipów, świetnych drwin z motłochu rozsiadającego się w pałacu, a nawet do rzewnych legend.
zaplatał włosy, wyręczał we wszystkim i oddawał mu najlepszą część jadła i napitku. Za to wszystko gadał do niego... I młody polubił wiarusa taką mocą przywiązania, jaka tylko na wojnie wyrasta. W
Cytat
zanadrza kilka wyszarzałych i zabrudzonych tomików. - Daj ty mi pokój... idź precz! - zawołał doktor, odwracając się od niego i uciekając do pokoiku. Tam stanął wśród porozrzucanych na podłodze
zakrywały ruchy ust, które być może, mogłyby pomóc w zrozumieniu. K. zaczął przewidywać wiele nieprzyjemności, tymczasowo zaniechał starań w kierunku zrozumienia Włocha - w obecności dyrektora,
Cytat
prawdopodobnie znalazł jeszcze środek do przekonania siepacza. Jeśli wszyscy najniżsi urzędnicy byli hołotą, dlaczego właśnie siepacz, który piastował najbardziej nieludzki urząd, miałby być
więc, moi panowie! - zawołał K. i przez chwilę było mu tak ciężko, jakby dźwigał ich wszystkich na barkach - sądząc z zachowania się panów, moja sprawa jest chyba zakończona. Jestem zdania, że