Ku stacji kolejowej z wolna zbliżał się pociąg, kopiąc się i
Stefan Żeromski istniejące, wyrafinowane kolory! Ty jesteś Laura! Laura! Laura! Szli boczną aleją. Drzewa ogołocone stały nieruchomo, jakby nasłuchiwały tych wyznań. Drzewa były jakby rozdęte od wilgoci, od
K. przyciskał rękę Leni, a Leni ważyła się niekiedy pogłaskać delikatnie włosy K. - Jeszcze tu jesteś? - pytał adwokat skończywszy pić herbatę. - Chciałam zabrać filiżankę - odpowiadała
Cytat
rogaczem ogromny chłop w krótkiej brunatnej sukmanie i oglądał uważnie swoją małą fuzyjkę. - Zabiliście, Kasper! - szepnął Rafał zdyszany od biegu. - Ij... tak mi się ta nawinął... Sam nawet nie
mieszkaniu. Chciał w ten sposób odwlec wyjaśnienie głównego celu swej wizyty: prośbę o jakieś zajęcie płatne. Nie wiedział, w jaki sposób do tej kwestii przystąpić, bo był przecie już dłużnikiem
Cytat
końcu ogarnęło K., który całkiem bezczynny, mechanicznie wodził spojrzeniem od jednego rozmówcy do drugiego, na nowo zmęczenie i ku swemu przerażeniu przyłapał się, na szczęście jeszcze w porę, na
świeciły jak dwa ognie żywe. Piotr stanął przed nim. Zaczął mówić: - Widzisz, braciszku... Jesteś jeszcze bardzo młody i nie powinieneś może wiedzieć o tym wszystkim, co ci wyjawiłem. Ale... któż