- Czyż ty naprawdę?... - zapytał pan Dominik. - Tak, ojcze.
Stefan Żeromski by mu podał koc z kanapy. K. przyniósł koc i powiedział: - Pan się zupełnie zbytecznie naraża na przeziębienie. - Przyczyna jest dość ważna - rzekł adwokat osłaniając górną część ciała
silniej niż sęp szponami, wpił się w to ogniste gardło u podstawy jęzora. Darł go na zewnątrz. Wilk rozwarł pysk, wygiął się jak naciągnięty łuk. Wszystkie cztery nogi wszczepił w piersi Rafała.
Cytat
oszustwu. - Doskonale! Tylko jakże to uczynić nie tykając ludzi, tych właśnie zdzierców i tyranów? - Bardzo to niedaleki wróg. Należy poszukać go w samym sobie. - Ach, dziecko!... Książę Gintułt
roziskrzone oczy i przyjazne głosy mówiły mu jakieś zdania, na które zgadzał się bez zastrzeżeń. Przez pustą już salę teatru, którą oświetlała samotna świeczka w latarni, późno w noc wyszedł w
Cytat
poprowadziła przez ciżbę osób. Wanda Okszyńska była najpewniejsza, że ta przepotężna w jej mniemaniu dama widziała swoim jaśnie wielmożnym sposobem na wskroś jej myśli, uczucia, haniebne zamysły i
słowa bez związku, własne, prawie niedorzeczne słowa-symbole, świadki dawnych udręczeń i starych rozmyślań, słowa-westchnienia porwał mu z warg lotny wicher: - Plemię moje, plemię... Najbiedniejsze