wywiędłe kadłuby, na brudem obrosłe ich dzieci, na znikome resztki
Stefan Żeromski gdy ciemność nastała zupełna, wolno, wolno przestały szczekać. Dogasała łuna nad zgliszczami Falent. Jęki wieczorny powiew niósł z grobli, z bagien, z wybrzeża. Mgła biała; pełznąc powoli znad
pali aż do zgnicia wszelkiego truchła, pod ulewnymi deszczami, które bez wytchnienia pracując obmyją, co się ostoi. O puchy miękkich traw, które przyniesie wiatr wiosny! Kwiaty, mające się z nas
Cytat
chwili, gdy się ta rozmowa toczyła, zabrzmiał znowu upajający szczebiot śmiechu księżniczki. Szlachcic Chłuka przerwał frazes, który miał wyrzucić, i wiechy swych wąsów zwrócił w stronę "jasnego"
paniczka Hipcia białymi rękami, coś mu pokazuje na migi. Hipolit mu na migi odpowiada i oba chichocą ze szczęścia. Kucharz zamyka drzwi z należnym uszanowaniem, dziękując za łaskę. Ale i zza drzwi
Cytat
nieh.dla duszy. Tylko strupy hańby, wypomnienia zniewag budzą i dziś jeszcze po nocach. Tęskny w dumaniu nawrót wiedzie do tych rozkosznych futorów okolonych sadami wiśniowymi, które się taiły w
widział, piękny wojaku... I taki teraz tchórz ze mnie. - A toż nie doda ci ducha? Stary przyjacielu, patrzaj no! Z lasu wszystkimi, zda się, jego międzydrzewnymi przestworami wypływać poczęło wojsko