licha?... o tej porze... panie Cedzyna...
Stefan Żeromski kamieni ciosanych przechadzał się posępny policjant w dobrym, ładnym i zgrabnym uniformie. Pięć kroków w jednym kierunku: - raz - dwa - trzy - cztery - pięć... Pięć kroków w przeciwnym kierunku: -
przemycanego wina. Pykał żywo z glinianej fajeczki, kłaniał się i zapraszał: - Niechże też nie pogardzą, niechże przecie jedzą jak za swoje pieniądze. Rafał nie dał się prosić i tęgo zajadał.
Cytat
teraz przesłuchać. - Rozległo się znowu szemranie, tym razem jednak wskutek nieporozumienia, bo uciszając ludzi ręką ciągnął dalej: - Chcę to jednak wyjątkowo dziś jeszcze uczynić. Podobne
potężnych pasach skórzanych zaczepionych o głowice literkowych haków. Wszyscy siedli, woźnica cmoknął kilkakroć na czarne "krety", a one tymczasem nie zamierzały wcale ruszyć z miejsca. Wspinały
Cytat
minąwszy kilka dużych pokojów, znalazł się w swej ulubionej kancelarii, izbie niewielkiej, ciepłej i zacisznej. Lokaje podsunęli mu fotel, obity skórą, szybko zdjęli z niego ciężką lisiurę, zzuli
podźwignął jego rękę, ażeby on nią uderzył Laurę! To ta Karolina zadała szpicrutą cios w twarz Laurze! Jakżeżby sam dokonać potrafił takiej ohydy, takiej zbrodni, tak nędznego plugastwa! Bić w twarz