się postać najzdolniejszego między chemiki, pojadę w wełnianych
Stefan Żeromski musi być czarne ubranie. - Jeśli przez to przyspieszę sprawę, niech już będzie - powiedział K., otworzył sam szafę i szukał długo pomiędzy garniturami, wybrał najlepszy czarny żakiet, który
niemieckie wołające o pomoc, jęki i przekleństwa. - Do kupy! - wołano. - Do kupy, mości panowie! - komenderował przygodny wódz. - Wziąć się za ręce, i w tył! - Osaczą nas, w tył! - wołali wszyscy.
Cytat
sali był pusty. Pani Ołowska w pobliżu głównego wejścia witała przybywających. Włosy jej utrefione tego dnia w sposób szczególny, objęte były dwiema gałązkami lauru. Szyja i ramiona wyłaniały się
pielęgniarki, która się już nieociągała, i podał jej rękę, jakby się żegnał na dłuższy czas. - Więc ty nie przyszedłeś odwiedzić mnie w chorobie - powiedział wreszcie do wuja, który zbliżył się
Cytat
jeden, i siedział gdzieś w obcych krajach. Ani wiedziano, ani słyszano, gdzie się obraca. Rafał został na ulicy. Do dom wracać nie miał ochoty ani możności, a udać się do Grudna nie śmiał. Młodzi
"Ne se lir, ne se krir, ne pe ofisie..." Nagradzajże go! To mu dopiero karabin jakisi frymuśny przysłali z okuciami ze śrebła i z napisami długimi we figlasach, jako że jest rycerz nad rycerze... A