Stefan Żeromski aragońskiej ścisnął mu ramiona i żebra. Pierwszy brzask przerzedzał już ciemność. Widać było występujące z mroków posępne mury, studzienną czeluść podwórza, czarne okna i drzwi. Jakże to wszystko być może? - Prawdę mówię. Zupełny butrym! - Cha, cha!... - śmiał się Krzysztof stając naprzeciwko i biorąc się pod boki. - Jakże się cieszę! - Pozwoli pan poseł dobrodziej, że mu przedstawię